Dylan-special in OOR -



Met twee optredens in Amsterdam in het verschiet en de release van Another Self Portrait, pakt OOR in nummer 10 flink uit met een lijvige Dylan-special. Verschillende muzikanten vertellen over hún Bob Dylan. Ik sta er ook in.



Nummer?
Ik houd van een boze Dylan. In Maggie's Farm is Dylan erg boos. Volgens de overlevering bevrijdde hij zich met het nummer uit de wurggreep van iedereen die hem in de eerste helft van de jaren zestig als spreekbuis van de protestgeneratie zag. Dylan wilde geen spreekbuis voor een generatie zijn. Hij wilde zijn eigen stem laten horen. Dylan laat in Maggie's Farm een geluid horen waar ik graag een voorbeeld aan neem. Eigenwijs, eigenzinnig en wars van conventies.

Album?
Op Highway 61 kiest Dylan definitief voor een nieuw geluid. Hij verwisselt zijn akoestische gitaar voor een elektrische en speelt niet meer solo, maar met volledig versterkte band. Op Newport Folk Festival in 1965 knauwt hij zijn bandleden toe 'to play it fucking loud'. Een geschokt publiek fluit van verontwaardiging wanneer Dylan Like a rolling stone inzet. Iemand schijnt nog met een bijl stroomdraden door hebben proberen te hakken. Chaos alom. Dylan is op Highway 61 op zijn recalcitrante best.

Eerste indruk?
Zoals de meeste mensen, kende ik Dylan aanvankelijk als folky, protestzanger, sixties icoon. Volgens mij zong ik voor het eerst een Dylan liedje, Blowing in the wind, op muziekles op de middelbare school. Ik richtte mij even op uit onderuitgezakte positie en besefte dat ik dat zingen ook eens buiten de klas moest gaan voortzetten. Een paar jaar later verslond ik de eerste editie van de Bootleg Series. Veel traditionals. Krakkemikkig opgenomen. Geweldig gitaarspel. Dat ik de CD's over had genomen op een cassette kwam de luisterervaring flink ten goede. He Was a Friend of Mine zorgde voor de eerste rilling over mijn rug. 

Persoonlijke betekenis?
Dylan wordt door veel muzikanten als belangrijke invloed genoemd. Ik denk dat er minder muzikanten zijn die zijn werk echt van buiten kennen en oprecht geraakt worden door zijn stem en spel. Dylan is een icoon, levende muziekgeschiedenis. We kennen beter de rollen van Dylan - aartsvader der singer-songwriter, protestzanger, rebel, idealist - dan zijn muziek. Dat is natuurlijk jammer. Want Dylan wilde niet zozeer een rol spelen, maar vooral mooie muziek maken. Note to self: echt wat vaker er goed voor gaan zitten wanneer je een plaatje van Dylan opzet.

Eigen ervaring?
Ik heb Dylan in Ahoy zien spelen toen ik nog op de middelare school zat. Een kleine, kromgebogen mier op en helverlicht podium. Een paar uur lang naar een speldenprik kijken in een gigantische, galmende ruimte in Rotterdam is niet per se een aanrader. Wat ik wel nog weet is dat je toen nog mocht roken in Ahoy. Tuis kon in niet roken, dus ik zette naar harteloos de vlam in de ene sigaret na de ander. Misschien hoopte ik zo de rebelsheid te ervaren die ik op het podium miste.

Geniaal of onderschat?
Er zijn waarschijnlijk meer meningen over de betekenis en de persoon Dylan dan over zijn muziek. Hij kan heel goed gitaar spelen, luister bijvoorbeeld eens naar zijn titelloze debuut. Waanzinnig wat hij daar doet. Hij zingt als de fraaiste kraai die er is. Hij schrijft geweldige liedjes. Zijn teksten lees je graag nog eens na. Dylan is goed. Iedereen zou er eens wat beter onbevooroordeeld naar moeten luisteren.