Mijn leven als Asfaltfee -



Marten de Paepe is tegenwoordig parttime Asfaltfee. Johan Borger trouwens ook. Een tijdje geleden werd ik gevraagd door Ingmar Heytze en Ellen Deckwitz of ik vaste derde kracht van de Asfaltfeeën, Cor van Ingen, kon vervangen tijdens een optreden op de Dag van de Literatuur. Een en ander leidde tot een drietal repetities en een vuurdoop afgelopen donderdag in de Doelen te Rotterdam. En er staat meer op stapel.



In het kort: een Asfaltfee is een klein bloemetje dat in staat is om door asfalt heen te groeien. Het is ook een bijzonder samengaan van muziek en poëzie. Ellen en Ingmar zorgen voor mooie woorden, Marten en Johan begeleiden met warme, folky klanken. Dat klinkt wat anders dan met Cor, hoewel de Asfaltfeeën nieuwe stijl het dansbare zeker niet schuwen. Ingmar gaat nog steeds los op zijn Korg synthesizer en de floorfiller Linda is gebleven.

De Dag van de Literatuur was onze vuurdoop. Een bijzonder evenement. Duizenden middelbare scholieren dwalen door de zalen en hallen van concertgebouw de Doelen. Nog meer scholieren staan buiten studieontwijkend gedrag te vertonen. Binnen heeft de crême de la crême van de Nederlandse schrijverswereld zich verzameld om zich van zijn meest educatieve kant te laten zien. De Asfaltfeeën vermaakten zich prima voor het jonge publiek.

Bekendste muzikant aanwezig was Lucky Fonz. Vanuit de coulissen zagen Johan en ik hem vakkundig de jeugd bij de les houden. Hierin is hij mijn meerdere, ik ben namelijk niet zo heel goed met kinderen. Lucky Fonz blijkt ook op de weg een maatje groter dan ik. Terwijl Johan en ik druk doende waren de Corsa in te laden, reed een lichtblauwe Chevy Van langzij om zonder enige moeite de backline van Lucky Fonz mee te nemen.

Het is een stijlvol gevaarte voor een band die zich de Felle Kleuren noemt. Corsa is vaalrood en past er drie keer in. Maar goed, klein is fijn. Net als een Asfaltfee, binnenkort misschien ook bij u voor de stoep.