Een jaar na de crash -



Café Sport

Werkplaats Van der Ende

Druk weekend achter de boeg. Twee dagen spelen op rij en veel kilometers in de auto. Het was op eieren lopen op de weg. Want precies een jaar na de crash. Vorig jaar boorden we Passat in de vangrail, waardoor we het optreden op Cult Royale in Schipluiden moesten afzeggen. We mochten terug komen en deden dat met liefde.

Aardige mensen in Schipluiden. Het nieuws van de crash had zich als een malle door de dorpsgemeenschap verspreid. Overal werden we bezorgd aangesproken of we geen schrammen hadden overgehouden aan vorig jaar. Cult Royale is een festival naar mijn hart. Het vond plaats op bijzondere plekken: huiskamers, een boerenschuur, een trouwzaal, boerderijen, een groentekas (!) en meer. We speelden zelf in de werkplaats van de lokale timmerman. Sinds 1620 is er al een timmerwerkplaats gevestigd, eind negentiende eeuw trok de familie Van der Ende in het pand. In de kantine vergastte meneer Van der Ende ons met bakjes koffie en goede verhalen over het betere ambacht. Ik denk dat hij mijn stelling over oude dingen die altijd beter klinken van harte ondersteunt. Zolang ze maar van hout gemaakt zijn.

Passat blies vorig jaar zijn laatste rook uit en heeft me naar veel optredens gebracht. Naar festivals en poppodia, maar ook naar de vreemdste kroegen in het land. Plaatsvervanger Corsa krijgt het ook aardig voor zijn kiezen. In Schipluiden deed ik café Sport aan (optreden op het biljart!), een dag later speelde ik in Kraaij en Balder te Eindhoven, het huiselijkste huiskamercafé van het zuiden. Optreden in kroegen is niet erg. Je moet het als een eerlijk ambacht zien. Toen er nog geen radio was, waren er geen alternatieven voorhanden voor muzikaal vertier. Je zet een artiest op biljart of podium en je hebt een avond vermaak. Alleen werden artiesten vroeger niet ingevlogen uit de andere kant van het land. En speelden ze ook nog geen liedjes van Marten de Paepe. Zo blijkt vroeger toch niet alles beter geweest te zijn.